Przez noc i deszcz gdy będziesz szedł
Gdzie młyn we mgle nie oglądaj się
Strzeż się skocznych nut bo gdy raz cię zwabią

Wskoczysz w skrzypek tryb
Cieni dziwnych wir
W purpurowy blask co pożera tak
Rozdzwonione szkło rozpędzone konie

Zgiełk, wielki zgiełk
Chochoł nam w środku gra
Tan, dziki tan,
Rośnie wir, gnuśny wir

Korab płonący wypływa w noc
Nad świata sen, nad codzienność spraw
Mała gwiazda już, już go ledwo słychać

Jak legendy ziarno miele rozpędzony
Młyn przedziwny, wyobraźnią zaludniony

Potem wracasz gdy kiełkuje świt
A ten rytm jest w tobie już po wszystkie dni
Zawsze będziesz słyszeć

Jak legendy ziarno miele rozpędzony
Młyn przedziwny, wyobraźnią zaludniony
Jak legendy ziarno miele rozpędzony
Czasem kogoś z nas unosząc w dziwne strony


Ziemię zżarło słońce, lawa, popiół,

Biała śmierć w zenicie pali oczy!...

Usta ciągle szepcą obolałe słowa

Pamięć wciąż powtarza ostatnią rozmowę...



Myśli szybko, coraz szybciej dawny gubią rytm,

Dłonie trwają zaciśnięte w wielki, niemy krzyk,

Miało być zawsze i tylko raz,

Dziś nawet przyszłość to przeszły czas.



Tłumy złud powietrznych z jedną tylko twarzą,

Nogi głębiej grzęzną, ręce w słońcu marzną...

Usta ciągle szepcą

Obolałe słowa

Pamięć wciąż powtarza ostatnią rozmowę...



Myśli szybko, coraz szybciej dawny gubią rytm,

Dłonie trwają zaciśnięte w wielki, niemy krzyk,

Miało być zawsze i tylko raz,

Dziś nawet przyszłość to przeszły czas.



Świat się nagle rozłamał jak lód,

Z zimnej głębi wieje lęk,

To piękne jak wojna sfer,

Groźne jak ostateczny dzień! (2x)